A -
B -
C -
D -
E -
F -
G -
H -
I -
J -
K -
L -
M -
N -
O -
P -
R -
S -
T -
U -
W -
Z
ZIARNINIAK
gromadzenie się ognisk tkanki, która składa się z różnego rodzaju komórek: makrofagów, limfocytów, komórek plazmatycznych, fibroblastów. W zależności od rodzaju komórek i choroby będącej podłożem zmiany wyróżnia się szereg rodzajów ziarniniaków kwasochłonny, eozynofilowy, pachwinowy, drożdżakowaty. Ziarniniak kwasochłonny - pojawia się najczęściej w średnim wieku, a zmiany dotyczą płuc i kości. Choroba zlokalizowana jest najczęściej w sklepieniu czaszki. Zmiany mogą występować mnogo, w nielicznych przypadkach przebieg choroby jest złośliwy. Zgon nastąpić może również w wyniku zwłóknienia płuc, lecz czasami dochodzi do samoistnego wyleczenia (podobnie w postaci przewlekłej). Leczenie: chirurgiczne, kortykosterydy. Ziarniniak pachwinowy - przewlekła choroba występująca w krajach tropikalnych, zaliczana dawniej do chorób wenerycznych. Na narządach płciowych, kroczu i odbycie tworzą się guzki zapalne pokryte wybujałą ziarniną i ropną wydzieliną. Choroba jest przenoszona drogą płciową, też przez wspólne ubranie, ręcznik itp. Czynnikiem etiologicznym jest zakażenie pałeczką Gram-z rodziny Brucellaceae - Donovania granulomatosis. Leczenie: antybiotykoterapia. Ziarniniak Wegenera - rzadko występujące schorzenie, zazwyczaj rozpoczynające się jako ograniczone zapalenie ziaminiakowate błony śluzowej dróg oddechowych, mogące rozprzestrzeniać się do uogólnionego, powodującego martwicę ziarniniakowatego zapalenia naczyń krwionośnych i kłębuszkowego zapalenia nerek. Etiologia choroby jest nieznana i choć przebieg przypomina proces infekcyjny nie wykryto żadnego czynnika przyczynowego. Przewlekłe bytowanie gronkowca złocistego na błonie śluzowej nosa ma istotne znaczenie w za-początkowaniu i w nawrotach choroby, podobnie, jak infekcje wirusowe - parvovirus BI9 i hantavirus. Może wystąpić w każdym wieku, przy czym dwukrotnie częściej u mężczyzn. W guzach ziarniniakowatych znajduje się komórki układu odpornościowego, nabłonkowe oraz komórki krwi z uszkodzonych sąsiednich naczyń krwionośnych. Początkowo pacjenci uskarżają się zazwyczaj na uczucie ogólnego osłabienia, bóle stawów, mięśni z towarzyszącą gorączką, potami i utratą masy ciała. Klasyczne objawy choroby są związane z zajęciem górnych i dolnych dróg oddechowych oraz nerek, jednak w przebiegu choroby może dojść do zajęcia wielu narządów tj.: skóry (głównie kończyn dolnych), gałki ocznej, obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego (niedowłady, porażenia, zaburzenia czucia), stawów, rzadziej przewodu pokarmowego, błon śluzowych (bolesne zmiany w jamie ustnej oraz przetoki śluzowe), czy serca. Najczęstszymi objawami ze strony górnych dróg oddechowych są krwawienia z nosa i owrzodzenia oraz zapalenie płuc, krwotok do pęcherzyków płucnych i zmiany guzowate.