A -
B -
C -
D -
E -
F -
G -
H -
I -
J -
K -
L -
M -
N -
O -
P -
R -
S -
T -
U -
W -
Z
WĘGORZYCA
strongmena; choroba pasożytnicza, endemiczna w tropikach (choć zdarza się w klimacie umiarkowanym), wywołana inwazją Węgorka jelitowgo (Strongfhides stercoralis). Jest to nieduży pasożyt (z grupy nicieni) jelita cienkiego, w warunkach wilgotnego i ciepłego klimatu występują dwa pokolenia tegoż osobnika: wolno żyjące i pasożytnicze. Bytuje w organizmie człowieka, owiec, świń, bydła, żab, psów, a nawet w roślinach. Występowaniu chorobie sprzyjają złe warunki higieniczne. Zakażenie larwami węgorka przez skórę prowadzi do przedostawania się do krwi, a z nią do serca, następnie do płuc, tchawicy, gardła, gdzie zostaje połknięta i przez przełyk, żołądek przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe. Objawy skórne, jakie towarzyszą przenikaniu przez skórę to obrzęk, zaczerwienienie i bolesność w miejscu wniknięcia larwy. Objawy towarzyszące obecności larw w płucach to: zapalenie tchawicy, oskrzeli i płuc. Zagnieżdżeniu larwy się w jelitach towarzyszy bezsenność, drażliwość, brak apetytu, bóle brzucha, biegunka, anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu (larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu). W leczeniu stosuje się typowe leki przeciwrobacze.