STAW RZEKOMY

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

STAW RZEKOMY

utrwalony brak zrostu kostnego charakteryzujący się patologiczną ruchomością między odłamami kostnymi. Nawet znaczna ruchomość i zniekształcenie obrysów kończyny nie sprawia dolegliwości bólowych, co różnicuje staw rzekomy od zrostu opóźnionego. Wyróżnia się S.R. wrodzone i nabyte, w wyniku powikłań zrostu kostnego po złamaniu. S.R. mogą być atroficzne - w obrazie rtg widoczna szeroka szczelina, zarośnięcie jamy szpikowej i zaokrąglone końce odłamów kostnych i hipertroficzne, gdzie w obrazie rtg widoczna jest w okolicy stawu duża ilość kostniny kształtem przypominająca nogę słonia. Przyczynami stawów rzekomych po urazach kości mogą być: procesy zapalne tkanki kostnej, brak dobrej stabilizacji odłamów (zarówno przy leczeniu zachowawczym złamań, jak i operacyjnym), interpozycja tkanki mięśniowej między odłamami, uniemożliwiająca styk między odłamami. Brak zrostu i wytworzenie się S.R. częściej towarzyszy
też chorobom metabolicznym, jak cukrzyca, zaburzeń hormonalnym np. nadczynność przytarczyc. Leczenie stawu rzekomego, jeśli nieskuteczne są coraz częściej wprowadzane próby stymulacji zrostu: mechanicznej, elektrycznej, polem magnetycznym, ultradźwiękowej, laseroterapii, terapii falą uderzeniową jest operacyjne: w stawach atroficznych wykonywana jest stabilna osteosynteza wsparta jednocześnie autogennym przeszczepem kości gąbczastej dla stymulacji osteogenezy w stawach hipertroficznych na ogół wystarczająca jest stabilna osteosynteza bez przeszczepu kości.