RYTM SERCA
A - B -
C - D -
E - F -
G - H -
I - J -
K - L -
M - N -
O - P -
R - S -
T - U -
W - Z
- ok. 90/min. Serce dorosłego człowieka ma zazwyczaj w spoczynku rytm 60-80 uderzeń na minutę, a podczas wysiłku do 130/min, a nawet 200/min. Tak więc z zasady serce pracuje wolniej w czasie wypoczynku, najwolniej podczas snu. Przyspiesza przy wysiłku, nieznacznie w czasie spaceru, a istotnie podczas biegu. Zmiany te są jednak niewielkie, naturalne i następują w zależności od potrzeb organizmu. Chore serce pracuje zazwyczaj dużo szybciej niż zdrowe, jego rytm często jest nieregularny; kiedy indziej staje się wolniejszy albo zanika. Wszystkie te zaburzenia jego pracy natychmiast zakłócają funkcjonowanie całego organizmu powodują nie tylko pogorszenie jego sprawności i wydolności, ale też niebezpieczeństwo utraty życia. Zaburzeń R. serca jest bardzo wiele, niekiedy mogą być trudne do zdiagnozowania oraz leczenia i mają różne przyczyny. U młodych ludzi najczęściej są następstwem wad wrodzonych, zaburzeń poziomu elektrolitów lub przebytych infekcji. Arytmia (niemiarowość) serca-to zaburzenie fizjologicznego rytmu serca, jakim jest rytm zatokowy, którego częstość w spoczynku wynosi 60-100 na minutę (1-1,66 Hz). Szybki rytm zatokowy (tachykardia) występuje przy znacznym wysiłku. Przyspieszony rytm serca występuje w stanach patologicznych np. podwyższonej temp. ciała, nadczynności tarczycy, niedokrwistości, niewydolności serca, wstrząsie. Spoczynek lub ucisk na zatokę tętnicy szyjnej zwalnia przyspieszony fizjologiczny rytm zatoko-wy. Jego zwolnienie w spoczynku poniżej 50-60 na minutę występuje u ludzi zdrowych, wytrenowanych. Niemiarowość oddechowa jest to zaburzenie rytmu węzła zatokowo-przedsionkowego polegające na przyspieszaniu i zwalnianiu czynności serca podczas oddychania. Niemiarowość ta występuje fizjologicznie u ludzi młodych, w patologii stwierdza się ją u chorych ze wzmożonym ciśnieniem śródczaszkowym. Niemiarowość zatokowa bezładna (zupełna) polega na zmniejszeniu pobudliwości węzła zatokowo przedsionkowego prowadzącej do niemiarowości niezależnej od fazy oddechu. U dorosłych najczęstszą przyczyną arytmii są nabyte choroby serca i układu krążenia (miażdżyca, choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, zawał serca, stany zapalne), które są za-zwyczaj spowodowane nieodpowiednim trybem życia i okolicznościami zewnętrznymi oraz w pewnej mierze uwarunkowaniami genetycznymi. Zbyt wolny rytm serca to bradykardia, która pochodzi z ośrodka bodźcotwórczego mięśni przedsionków lub komór. Czynność serca jest patologicznie zwolniona do granic 50 uderzeń na minutę (fizjologicznym rytmem serca w spoczyn-ku jest 60 do 100 uderzeń na minutę a częstość poniżej 40 uderzeń na minutę przyjmuje się jako niebezpieczną). Bradykardia jest często nazywna rytmem zastępczym w przypadku zaburzeń w układzie bodźcoprzewodzącym serca. Bradykardia zatokowa jest związana z wytrenowaniem fizycznym, hipotermia, niedoczynnością tarczycy. Zwolniony rytm zatokowy przyśpiesza po wysiłku lub zablokowaniu nerwu błędnego atropiną. Krytyczną granicę bradykardii stanowi częstość około 40 uderzeń serca na minutę. Prawidłowa objętość minutowa serca nie może być utrzymana. Leczenie polega na stosowaniu leków antyarytmicznych np. atropiny lub wszczepieniu rozrusznika serca. Zbyt szybki rytm serca (przekraczający 80 uderzeń na minutę w spoczynku) to tachykardia czyli częstoskurcz. Częstoskurcz napadowy pojawia się w wyniku przyspieszonego wyzwalania pobudzeń elektrycznych w niższego rzędu odcinkach układu bodźco-przewodzącego serca (ośrodki ekotopowe). Podobnie nierównomierne występowanie okresu refrakcji (niewrażliwości na pobudzenie) we włóknach układu przebiegających obok siebie może powodować nawrotowe, wsteczne przewodzenie bodźców. Podłożem dla tego typu zmian są: zmienne napięcie autonomicznego układu nerwowego (przewaga współczulnego lub przywspółczulnego), zaburzenia elektrolitowe, wpływy hormonalne (katecholaminy hormony tarczycy), kwasica, zasadowica, zmiany w samym mięśniu sercowym (zmiany zapalne, zwyrodnieniowe, niedotlenienie, martwica). W diagnostyce częstoskurczu, obok wywiadu chorobowego, podstawową rolę odgrywa EKG zarówno w spoczynku, jak i wysiłkowe. Ważna jest ocena parametrów biochemicznych krwi (gospodarka kwasowo-zasadowa i wodno-elektrolitowa). Leczenie polega na wyrównywaniu zaburzeń leżących u postawy zakłóceń pobudliwości serca, a także na farmakoterapii (leki antyarytmiczne) i elektroterapii serca (kardiowersja). Napad częstoskurczu charakteryzuje się nagłym początkiem oraz dużą częstością, wynoszącą około 160-220/minutę. Częstoskurczowi towarzyszą: kołatanie serca, duszność, ból wieńcowy, zapaść lub wstrząs, niewydolność lewokomorowa serca. Charakterystyczny jest wielomocz, rozpoczynający się między 10 a 30 minutą napadu, trwający aż do jego ustąpienia (przejściowe zahamowanie wydzielania hormonu antydiuretycznego z powodu pobudzenia receptorów reagujących na rozszerzenie prawego przedsionka serca). Częstoskurcz napadowy nadkomorowy występuje w przebiegu nerwicy, w następstwie palenia tytoniu, stosowania używek (kawa, herba-ta) lub w przebiegu chorób układu pokarmowego, w nadczynności tarczycy, wad serca i jego niedotlenienia. Wynika ze zmian w pobudliwości węzła przedsionkowo-komorowego. Częstoskurcz napadowy komorowy występuje w chorobie wieńcowej, zawale serca, zapaleniu mięśnia sercowego, nadciśnieniu tętniczym ortostatyczne także w zatruciu glikozydami naparstnicy (Digoxin). Pobudzenia wywoływane są przez niższgo rzędu odcinki układu bodźcoprzewodzącego. Częstoskurcz ortostatyczny to przyspieszenie czynności serca pojawiające się w wyniku zmiany pozycji ciała z leżącej na stojącą. Zaburzenie rytmu serca polegające na występowaniu tzw. pobudzeń przedwczesnych to bigeminia (rytm bliźniaczy). Po każdym skurczu prawidłowym występuje skurcz przedwczesny, a po nim tzw. przerwa wyrównawcza. Leczenie polega na zastosowaniu odpowiednich leków antyarytmicznych oraz uzupełnianiu elektrolitów we krwi. Nieprawidłowy rytm serca polegający na pojawieniu się dodatkowego, trzeciego tonu podczas osłuchiwania serca to cwał (cwał z dodatkowym tonem wyprzedzającym ton skurczowy komory serca). Cwał przedsionkowy, pojawia się w niewydolności lewej lub prawej komory serca.
Zobacz również, zioła RYTM SERCA:
RYTM SERCA
cykl pracy serca; częstość i miarowość (regularność) uderzeń serca, objawiająca się rytmem tętna wyczuwalnym na tętnicach. Jedno uderzenie serca (trwa około 0,8s), składa się na nie faza skurczu i rozkurczu. Skurcz przedsionków tłoczy krew przez otwarte zastawki trójdzielną i dwudzielną do komór. Zastawki półksiężycowate są zamknięte. Następnie komory kurczą się i wzrastające ciśnienie krwi powoduje zamknięcie obu zastawek przedsionkowo-komorowych, czemu towarzyszy pierwszy, słyszalny ton serca. Ciśnienie krwi w komorach wzrasta i po przekroczeniu ciśnienia w tętnicach krew zostaje wtłoczona do aorty i tętnicy płucnej. W początkowej fazie skurczu komór wyższe ciśnienie krwi w tętnicach zamyka zastawki półksiężycowate zamykają się z towarzyszącym drugim tonem serca. Wraz z rożku rczem krew z żył głównych wpływa do przedsionków, a w chwili gdy ciśnienie w przedsionkach przekroczy ciśnienie w komorach, następuje otwarcie zastawek przedsionkowo-komorowych, krew wpływa do komór i cykl powtarza się. Pra-widłowy rytm serca zapewnia sprawne funkcjonowanie organizmu. Przepływ krwi dostarcza tlenu koniecznego do życia, a także składników odżywczych, które umożliwiają wykonywanie normalnych czynności i dopływ energii. Zdrowe serce uderza ze zmienną częstością, która zależy od wieku i od sytuacji. U noworodka częstość uderzeń wynosi 120-130 razy na minutę, w 7r.ż.- ok. 90/min. Serce dorosłego człowieka ma zazwyczaj w spoczynku rytm 60-80 uderzeń na minutę, a podczas wysiłku do 130/min, a nawet 200/min. Tak więc z zasady serce pracuje wolniej w czasie wypoczynku, najwolniej podczas snu. Przyspiesza przy wysiłku, nieznacznie w czasie spaceru, a istotnie podczas biegu. Zmiany te są jednak niewielkie, naturalne i następują w zależności od potrzeb organizmu. Chore serce pracuje zazwyczaj dużo szybciej niż zdrowe, jego rytm często jest nieregularny; kiedy indziej staje się wolniejszy albo zanika. Wszystkie te zaburzenia jego pracy natychmiast zakłócają funkcjonowanie całego organizmu powodują nie tylko pogorszenie jego sprawności i wydolności, ale też niebezpieczeństwo utraty życia. Zaburzeń R. serca jest bardzo wiele, niekiedy mogą być trudne do zdiagnozowania oraz leczenia i mają różne przyczyny. U młodych ludzi najczęściej są następstwem wad wrodzonych, zaburzeń poziomu elektrolitów lub przebytych infekcji. Arytmia (niemiarowość) serca-to zaburzenie fizjologicznego rytmu serca, jakim jest rytm zatokowy, którego częstość w spoczynku wynosi 60-100 na minutę (1-1,66 Hz). Szybki rytm zatokowy (tachykardia) występuje przy znacznym wysiłku. Przyspieszony rytm serca występuje w stanach patologicznych np. podwyższonej temp. ciała, nadczynności tarczycy, niedokrwistości, niewydolności serca, wstrząsie. Spoczynek lub ucisk na zatokę tętnicy szyjnej zwalnia przyspieszony fizjologiczny rytm zatoko-wy. Jego zwolnienie w spoczynku poniżej 50-60 na minutę występuje u ludzi zdrowych, wytrenowanych. Niemiarowość oddechowa jest to zaburzenie rytmu węzła zatokowo-przedsionkowego polegające na przyspieszaniu i zwalnianiu czynności serca podczas oddychania. Niemiarowość ta występuje fizjologicznie u ludzi młodych, w patologii stwierdza się ją u chorych ze wzmożonym ciśnieniem śródczaszkowym. Niemiarowość zatokowa bezładna (zupełna) polega na zmniejszeniu pobudliwości węzła zatokowo przedsionkowego prowadzącej do niemiarowości niezależnej od fazy oddechu. U dorosłych najczęstszą przyczyną arytmii są nabyte choroby serca i układu krążenia (miażdżyca, choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, zawał serca, stany zapalne), które są za-zwyczaj spowodowane nieodpowiednim trybem życia i okolicznościami zewnętrznymi oraz w pewnej mierze uwarunkowaniami genetycznymi. Zbyt wolny rytm serca to bradykardia, która pochodzi z ośrodka bodźcotwórczego mięśni przedsionków lub komór. Czynność serca jest patologicznie zwolniona do granic 50 uderzeń na minutę (fizjologicznym rytmem serca w spoczyn-ku jest 60 do 100 uderzeń na minutę a częstość poniżej 40 uderzeń na minutę przyjmuje się jako niebezpieczną). Bradykardia jest często nazywna rytmem zastępczym w przypadku zaburzeń w układzie bodźcoprzewodzącym serca. Bradykardia zatokowa jest związana z wytrenowaniem fizycznym, hipotermia, niedoczynnością tarczycy. Zwolniony rytm zatokowy przyśpiesza po wysiłku lub zablokowaniu nerwu błędnego atropiną. Krytyczną granicę bradykardii stanowi częstość około 40 uderzeń serca na minutę. Prawidłowa objętość minutowa serca nie może być utrzymana. Leczenie polega na stosowaniu leków antyarytmicznych np. atropiny lub wszczepieniu rozrusznika serca. Zbyt szybki rytm serca (przekraczający 80 uderzeń na minutę w spoczynku) to tachykardia czyli częstoskurcz. Częstoskurcz napadowy pojawia się w wyniku przyspieszonego wyzwalania pobudzeń elektrycznych w niższego rzędu odcinkach układu bodźco-przewodzącego serca (ośrodki ekotopowe). Podobnie nierównomierne występowanie okresu refrakcji (niewrażliwości na pobudzenie) we włóknach układu przebiegających obok siebie może powodować nawrotowe, wsteczne przewodzenie bodźców. Podłożem dla tego typu zmian są: zmienne napięcie autonomicznego układu nerwowego (przewaga współczulnego lub przywspółczulnego), zaburzenia elektrolitowe, wpływy hormonalne (katecholaminy hormony tarczycy), kwasica, zasadowica, zmiany w samym mięśniu sercowym (zmiany zapalne, zwyrodnieniowe, niedotlenienie, martwica). W diagnostyce częstoskurczu, obok wywiadu chorobowego, podstawową rolę odgrywa EKG zarówno w spoczynku, jak i wysiłkowe. Ważna jest ocena parametrów biochemicznych krwi (gospodarka kwasowo-zasadowa i wodno-elektrolitowa). Leczenie polega na wyrównywaniu zaburzeń leżących u postawy zakłóceń pobudliwości serca, a także na farmakoterapii (leki antyarytmiczne) i elektroterapii serca (kardiowersja). Napad częstoskurczu charakteryzuje się nagłym początkiem oraz dużą częstością, wynoszącą około 160-220/minutę. Częstoskurczowi towarzyszą: kołatanie serca, duszność, ból wieńcowy, zapaść lub wstrząs, niewydolność lewokomorowa serca. Charakterystyczny jest wielomocz, rozpoczynający się między 10 a 30 minutą napadu, trwający aż do jego ustąpienia (przejściowe zahamowanie wydzielania hormonu antydiuretycznego z powodu pobudzenia receptorów reagujących na rozszerzenie prawego przedsionka serca). Częstoskurcz napadowy nadkomorowy występuje w przebiegu nerwicy, w następstwie palenia tytoniu, stosowania używek (kawa, herba-ta) lub w przebiegu chorób układu pokarmowego, w nadczynności tarczycy, wad serca i jego niedotlenienia. Wynika ze zmian w pobudliwości węzła przedsionkowo-komorowego. Częstoskurcz napadowy komorowy występuje w chorobie wieńcowej, zawale serca, zapaleniu mięśnia sercowego, nadciśnieniu tętniczym ortostatyczne także w zatruciu glikozydami naparstnicy (Digoxin). Pobudzenia wywoływane są przez niższgo rzędu odcinki układu bodźcoprzewodzącego. Częstoskurcz ortostatyczny to przyspieszenie czynności serca pojawiające się w wyniku zmiany pozycji ciała z leżącej na stojącą. Zaburzenie rytmu serca polegające na występowaniu tzw. pobudzeń przedwczesnych to bigeminia (rytm bliźniaczy). Po każdym skurczu prawidłowym występuje skurcz przedwczesny, a po nim tzw. przerwa wyrównawcza. Leczenie polega na zastosowaniu odpowiednich leków antyarytmicznych oraz uzupełnianiu elektrolitów we krwi. Nieprawidłowy rytm serca polegający na pojawieniu się dodatkowego, trzeciego tonu podczas osłuchiwania serca to cwał (cwał z dodatkowym tonem wyprzedzającym ton skurczowy komory serca). Cwał przedsionkowy, pojawia się w niewydolności lewej lub prawej komory serca.
Zobacz również, zioła RYTM SERCA: