RUMIEŃ WIELOPOSTACIOWY
A - B -
C - D -
E - F -
G - H -
I - J -
K - L -
M - N -
O - P -
R - S -
T - U -
W - Z
obrzękowych i pęcherzowych wykwitów w obrębie skóry i błon śluzowych. W ponad połowie przypadków nie udaje się ustalić przyczyn, w pozostałych udział w wywoływaniu zmian mają zwykle leki i choroby zakaźne (opryszczka zwykła, mycoplazma, histoplazmoza). Prawie każdy lek może wywołać tę dermatozę, najczęściej jednak penicylina, sulfonamidy i barbiturany. Nie został poznany mechanizm, w jaki czynniki te prowokują powstawanie zmian skórnych (prawdopodobnie jest to reakcja typu alergicznej nadwrażliwości). Początek jest zwykle nagły i polega na rozwoju plam rumieniowych lub pęcherzy głównie na odsiebnych odcinkach kończyn oraz na twarzy. W obrębie warg i błon śluzowych mogą pojawiać się zmiany krwotoczne. Zmiany skórne są rozmieszczone symetrycznie i często mają kształt obrączkowaty z koncentrycznie układającymi się pierścieniami. W ich części środkowej powstają ogniska krwotoczne (wybroczyny) lub pęcherze. Objawy ogólne są zróżnicowane, zalicza się do nich złe samopoczucie, bóle stawów i gorączkę. Czasami obserwuje się wysiewy trwające 2-4 tyg. i nawracające wiosną oraz jesienią w ciągu kilku lat. Ciężką odmianą choroby jest zespół Stevensa-Johnsona, który może być wywołany przez rozmaite czynniki: wirusy, bakterie, mycoplasma, leki (głównie sulfonamidy, barbiturany, aspiryna). Charakteryzuje się występowaniem pęcherzy w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła, okolicy narządów płciowych i spojówek. Chory nie może jeść, okolica oczu jest bardzo bolesna, a ich otwieranie jest często niemożliwe. Następstwem zmian rogówkowych może być bliznowacenie prowadzące do ślepoty. Choroba ma niekiedy przebieg śmiertelny. Leczenie polega na opanowaniu choroby podstawowej, odstawieniu czynników prowokujących miejscowej terapii zmian skórnych, podawaniu antybiotyków o szerokim spektrum działania oraz leków odczulających. W razie podejrzenia etiopatogenezy wirusowej podaje się acyklowir. inną odmianą rumienią wielopostaciowego jest zespół Baadera obok rumienią pojawia się zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i spojówek.
RUMIEŃ WIELOPOSTACIOWY
rumień wysiękowy; zapalna dermatoza charakteryzująca się występowaniem symetrycznych, rumieniowatych,obrzękowych i pęcherzowych wykwitów w obrębie skóry i błon śluzowych. W ponad połowie przypadków nie udaje się ustalić przyczyn, w pozostałych udział w wywoływaniu zmian mają zwykle leki i choroby zakaźne (opryszczka zwykła, mycoplazma, histoplazmoza). Prawie każdy lek może wywołać tę dermatozę, najczęściej jednak penicylina, sulfonamidy i barbiturany. Nie został poznany mechanizm, w jaki czynniki te prowokują powstawanie zmian skórnych (prawdopodobnie jest to reakcja typu alergicznej nadwrażliwości). Początek jest zwykle nagły i polega na rozwoju plam rumieniowych lub pęcherzy głównie na odsiebnych odcinkach kończyn oraz na twarzy. W obrębie warg i błon śluzowych mogą pojawiać się zmiany krwotoczne. Zmiany skórne są rozmieszczone symetrycznie i często mają kształt obrączkowaty z koncentrycznie układającymi się pierścieniami. W ich części środkowej powstają ogniska krwotoczne (wybroczyny) lub pęcherze. Objawy ogólne są zróżnicowane, zalicza się do nich złe samopoczucie, bóle stawów i gorączkę. Czasami obserwuje się wysiewy trwające 2-4 tyg. i nawracające wiosną oraz jesienią w ciągu kilku lat. Ciężką odmianą choroby jest zespół Stevensa-Johnsona, który może być wywołany przez rozmaite czynniki: wirusy, bakterie, mycoplasma, leki (głównie sulfonamidy, barbiturany, aspiryna). Charakteryzuje się występowaniem pęcherzy w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła, okolicy narządów płciowych i spojówek. Chory nie może jeść, okolica oczu jest bardzo bolesna, a ich otwieranie jest często niemożliwe. Następstwem zmian rogówkowych może być bliznowacenie prowadzące do ślepoty. Choroba ma niekiedy przebieg śmiertelny. Leczenie polega na opanowaniu choroby podstawowej, odstawieniu czynników prowokujących miejscowej terapii zmian skórnych, podawaniu antybiotyków o szerokim spektrum działania oraz leków odczulających. W razie podejrzenia etiopatogenezy wirusowej podaje się acyklowir. inną odmianą rumienią wielopostaciowego jest zespół Baadera obok rumienią pojawia się zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i spojówek.