Osteoporoza
A - B -
C - D -
E - F -
G - H -
I - J -
K - L -
M - N -
O - P -
R - S -
T - U -
W - Z
» Objawy osteoporozy.
Osteoporoza początkowo przebiega na ogół bezobjawowo. W późniejszym okresie choroby najbardziej dramatycznymi objawami osteoporozy są złamania kości, w tym niebezpieczne złamania szyjki kości udowej (biodro). Złamaniu ulegają często kręgi (tzw. złamania kompresyjne – „zgniecenie” kręgu) oraz kości przedramienia w okolicy nadgarstka. Do złamań dochodzi bez urazu lub przy małych urazach, które dla zdrowej kości nie stanowią żadnego zagrożenia.
Dla przykładu złamaniem, gdzie winowajcą jest osteoporoza jest złamanie przy otwieraniu skrzyni tapczanu - gwałtowny ból kręgosłupa świadczyć może, że nastąpiło złamanie kręgu. U chorego na osteoporozę przy upadku na równej drodze podparcie się ręką spowodować może złamanie kości nadgarstka. Tego typu złamania dotyczą głównie starszych kobiet po menopauzie, ale nie tylko.
Ubytek wzrostu spowodowany złamaniami kompresyjnymi kręgów, pochylona sylwetka, zaokrąglone i przygarbione plecy, to cechy nasuwające podejrzenie osteoporozy.
Wspomniane powyżej złamania mają miejsce przy zaawansowanym procesie chorobowym. Można im zapobiegać stosując właściwą profilaktykę.
» Rozpoznanie osteoporozy.
W diagnostyce osteoporozy wykorzystuje się różne techniki obrazowe: promieniowanie rentgenowskie, ultradźwięki, czy też rezonans magnetyczny.
Zwykłe zdjęcie rentgenowskie wykazuje zanik kostny dopiero wtedy, gdy jest on już znaczny. Bardziej czułe jest badanie densytometryczne kości. Pozwala stwierdzić, czy pacjent ma obniżoną masę kostną będącą stanem zagrożenia osteoporozą, czy już osteoporozę. Badanie densytometryczne pozwala określić zagrożenie złamaniami w badanym odcinku kośćca (np. w kręgosłupie lub biodrze). Poza badaniem densytometrycznym, czyli badaniem gęstości minerałów kości, ważne są badania biochemiczne (badanie krwi), pozwalające ocenić gospodarkę mineralną ustroju. Ocenia się gospodarkę wapniową i fosforanową ustroju, a także poziomy hormonów regulujących „stan” kości.
W przypadku osteoporozy o niejasnej przyczynie, np. u ludzi młodych, w których nie występują typowe czynniki ryzyka, bez istotnych zaburzeń w badaniach biochemicznych, wykonuje się diagnostyczną biopsję kości. Pozwala to szybko wdrożyć leczenie ukierunkowane na konkretne zaburzenia w tkance kostnej.
Osteoporoza
jest chorobą polegającą na postępującym ubytku masy kostnej. Do pewnego stopnia ubytek ten u ludzi dorosłych jest zjawiskiem fizjologicznym, ponieważ po osiągnięciu tzw. szczytowej masy kostnej (ok. 30 roku życia) procesy resorpcji (utraty kości) zaczynają przeważać nad procesami syntezy (odbudowywania tkanki kostnej). Około 50 roku życia rozpoczyna się, przede wszystkim u kobiet (z powodu istotnych zmian hormonalnych), faza przyspieszonej utraty masy kostnej. Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia do grupy osteoporozy można kwalifikować nawet 30% kobiet po menopauzie. Należy wiedzieć, że jest to choroba, której można zapobiegać i która poddaje się leczeniu.» Objawy osteoporozy.
Osteoporoza początkowo przebiega na ogół bezobjawowo. W późniejszym okresie choroby najbardziej dramatycznymi objawami osteoporozy są złamania kości, w tym niebezpieczne złamania szyjki kości udowej (biodro). Złamaniu ulegają często kręgi (tzw. złamania kompresyjne – „zgniecenie” kręgu) oraz kości przedramienia w okolicy nadgarstka. Do złamań dochodzi bez urazu lub przy małych urazach, które dla zdrowej kości nie stanowią żadnego zagrożenia.
Dla przykładu złamaniem, gdzie winowajcą jest osteoporoza jest złamanie przy otwieraniu skrzyni tapczanu - gwałtowny ból kręgosłupa świadczyć może, że nastąpiło złamanie kręgu. U chorego na osteoporozę przy upadku na równej drodze podparcie się ręką spowodować może złamanie kości nadgarstka. Tego typu złamania dotyczą głównie starszych kobiet po menopauzie, ale nie tylko.
Ubytek wzrostu spowodowany złamaniami kompresyjnymi kręgów, pochylona sylwetka, zaokrąglone i przygarbione plecy, to cechy nasuwające podejrzenie osteoporozy.
Wspomniane powyżej złamania mają miejsce przy zaawansowanym procesie chorobowym. Można im zapobiegać stosując właściwą profilaktykę.
» Rozpoznanie osteoporozy.
W diagnostyce osteoporozy wykorzystuje się różne techniki obrazowe: promieniowanie rentgenowskie, ultradźwięki, czy też rezonans magnetyczny.
Zwykłe zdjęcie rentgenowskie wykazuje zanik kostny dopiero wtedy, gdy jest on już znaczny. Bardziej czułe jest badanie densytometryczne kości. Pozwala stwierdzić, czy pacjent ma obniżoną masę kostną będącą stanem zagrożenia osteoporozą, czy już osteoporozę. Badanie densytometryczne pozwala określić zagrożenie złamaniami w badanym odcinku kośćca (np. w kręgosłupie lub biodrze). Poza badaniem densytometrycznym, czyli badaniem gęstości minerałów kości, ważne są badania biochemiczne (badanie krwi), pozwalające ocenić gospodarkę mineralną ustroju. Ocenia się gospodarkę wapniową i fosforanową ustroju, a także poziomy hormonów regulujących „stan” kości.
W przypadku osteoporozy o niejasnej przyczynie, np. u ludzi młodych, w których nie występują typowe czynniki ryzyka, bez istotnych zaburzeń w badaniach biochemicznych, wykonuje się diagnostyczną biopsję kości. Pozwala to szybko wdrożyć leczenie ukierunkowane na konkretne zaburzenia w tkance kostnej.