|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
69 osób aktywnych przez ostatnie 5 minut. Dziś stronę odwiedziło 2514 osób.
|
|
|
|
|
|
A - B -
C - D -
E - F -
G - H -
I - J -
K - L -
M - N -
O - P -
R - S -
T - U -
W - Z
OŚ ELEKTRYCZNA SERCA wypadkowy wektor depolaryzacji komór serca w zapisie EKG. Wylicza się go z pomiaru sumy algebraicznej załamków dodatnich i ujemnych zespołu QRS lub sumy algebraicznej największego wychylenia dodatniego - załamka R i największego wychylenia ujemnego - załamka Q i S. Uzyskana wielkość odpowiada średniej, wypadkowej osi elektrycznej serca. Oś serca przedstawiona została w oparciu o tzw. trójkąt Einhovena w trójosiowym układzie odprowadzeń. Osie odprowadzeń I, II, III są położone względem siebie i przecinają się w środku trójkąta równobocznego w tzw. punkcie O. Jeżeli oś elektryczna znajduje się w przedziale od +90= do +110° to jest to odchylenie osi w prawo prawogram (dextrogram). Stwierdza się go u ludzi zdrowych, w niskim ustawieniu przepony. O prawogramie patologicznym mówi się, gdy odchylenie wynosi +110° do +180°. Obserwowane jest to w przeroście prawej komory. Jeżeli oś elektryczna mieści się w przedziale od 0° do +90° stwierdza się normogram. Odchylenie do 90° to lewogram (sinistrogram), który stwierdza się w wysokim ustawieniu przepony, ciąży, otyłości. Odchylenie niższe niż -90°, to lewogram patologiczny obserwowany w przeroście lewej komory.
|
|
|