A -
B -
C -
D -
E -
F -
G -
H -
I -
J -
K -
L -
M -
N -
O -
P -
R -
S -
T -
U -
W -
Z
MIKROCHIRLJRGIA
jest stosunkowo nową gałęzią chirurgii wykorzystującą najnowsze zdobycze techniki. Zabiegi takie wymagają cięcia, przenoszenia i łączenia mikroskopijnych struktur (widocznych gołym okiem, ale dla identyfikacji szczegółów wymagającym odpowiedniego oprzyrządowania np. lupy, mikroskop operacyjny). Celowi temu służą specjalnie skonstruowane narzędzia oraz ergonomicznie skonstruowane stanowiska operacyjne (wygodne, z oparciem dla wszystkich nie uczestniczących bezpośrednio w zabiegu części tułowia i kończyn górnych chirurga -zmniejsza zmęczenie i drżenie rąk). Służ)' ofiarom nagłych wypadków w wyniku, których dochodzi do amputacji części ciała, której ponowne przyszycie wymaga połączenia bardzo małych naczyń krwionośnych i nerwów np. amputacje rąk, nóg, prącia. Jest przydatna także w rozwiązywaniu innych problemów zdrowotnych np. niepłodności (odwrócenie skutków wasektomii poprzez przywrócenie drożności nasieniowodów - nie zawsze skuteczne). Stosowany mikroskop lub lupa jest urządzeniem dwuokularowym, przez który można patrzeć obojgiem oczu, co umożliwia widzenie przestrzenne (stereoskopowe). Urządzenie z jednym okularem uniemożliwia ocenę odległości i głębi. Mikroskop powiększa od 5 do 50 razy, w zależności od wielkości operowanego miejsca. Regulacja ustawienia urządzenia odbywa się za pomocą pedałów, tym samym operator nie odrywa rąk od zabiegu. Pacjent do zabiegu jest znieczulony ogólnie, z zastosowaniem leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, co wyklucza możliwość jego ruchu, mogącego mieć katastrofalne następstwa dla wyniku operacji. Operowane części ciała są dodatkowo unieruchamiane za pomocą odpowiednich uchwytów i klamer. Z uwagi na niewielkie rozmiary narzędzi, szwów i operowanych struktur ruchy chirurga są ostrożne, a zabiegi mogą być długotrwałe. Operatorzy niejednokrotnie zmieniają się podczas trwania zabiegu. Ważnymi problemami M. są procesy regeneracji nerwów (zeszyte nerwy nie podejmują od razu swej funkcji, stwarzane są dopiero warunki dla ich regeneracji, nie zawsze skutecznej) oraz rehabilitacja pooperacyjna. Pacjenci muszą uczyć się na nowo wrażeń nerwowych i koordynacji ruchów, zmienionych urazem i pooperacyjnym gojeniem. Nie każda amputowana część ciała może zostać przyszyta ponownie. W podejmowaniu decyzji brane jest pod uwagę wiele czynników, z których najważniejsze to: rodzaj amputacji (czysta, tzw. gilotynowa czy poszarpana), znaczenie amputowanej części ciała dla danego pacjenta (np. palec środkowy u robotnika leśnego i pianisty), stan psychiczny poszkodowanego (czy będzie współpracował podczas długotrwałej rehabilitacji), obecność współistniejących poważnych schorzeń (np. cukrzyca niszcząca naczynia krwionośne czy zaawansowana choroba nowotworowa nierokująca długiego przeżycia) i wreszcie wiek pacjenta (u dzieci wyniki replantacji są znacznie lepsze). Istotny jest stan amputowanej części ciała. Im krótszy okres dzieli operację od wypadku, tym większe nadzieje na sukces. Palce i małe części ciała mogą być ponownie przyszyte przed upływem około 5 godzin, jeśli znajdują się w temperaturze pokojowej, po schłodzeniu do temperatury 4=C czas ten wydłuża się do 20 godzin. Jeśli oczekiwanie przedłuża się tkanki części amputowanej ulegają nieodwracalnym uszkodzeniom wynikającym z niedokrwienia (szczególnie narażone są naczynia krwionośne i mięśnie). Następnym zastosowaniem M. są zabiegi okulistyczne, neurochirurgiczne oraz plastyczne, przede wszystkim służące pokryciu dużych ubytków tkankowych (urazy, nowotwory). Przeszczepia się fragmenty mięśni z pokrywającą je skórą i zaopatrującymi naczyniami krwionośnymi. Również w ortopedii ubytki kostne można uzupełniać pobranym fragmentem np. żebra czy kości strzałkowej przeszczepionymi wraz z zaopatrującymi je naczyniami. Pojęciem M. określa się także technikę cytologiczną polegającą na usuwaniu lub przemieszczaniu części komórki, a także wprowadzaniu do komórki obcych substancji lub fragmentów innych komórek. Zabiegi takie przeprowadza się przy użyciu mikromanipulatora pod kontrolą mikroskopu. Przykładem powszechnego zastosowania technik M. jest zapłodnienie in vitro (pozaustrojowe).