zaburzenia płynnej mowy, częściej u chłopców, zwykle przed 8r.ż. W stresie, po ciężkiej chorobie, w obcym środowisku jąkanie
pogarsza się. Leczenie jest trudne, winno być prowadzone kompleksowo przez foniatrę, logopedę, neurologa lub psychologa. Jąkanie nie leczone pogłębia się.
Jąkanie przejawia się zaburzeniami komunikacji słownej i trudnością w zachowaniu płynności mowy, na skutek nadmiernych skurczów mięśni oddechowych i artykulacyjnych. Wadzie tej towarzyszą: napięcie mięśniowe, zaburzone oddychanie, tiki, powtarzanie głosek, sylab i słów. Początkowo jąkanie ma postać łagodną, dlatego osoba jąkająca się, nie zawsze ma świadomość istnienia wady. Na skutek niekorzystnych warunków otoczenia (np. rówieśnicy), jąkanie utrwala się, stając się poważnym problemem, a konieczność poro-zumiewania doprowadza do frustracji i lęku. Czynniki te wpływają w efekcie na utratę pewności siebie i wiary we własne możliwości. Jąkanie występuje u ok. 1% osób dorosłych i u 4% dzieci. Wśród sławnych ludzi wadę tą posiadali np.: Wergiliusz, Karol Darwin, Mari-lyn Monroe, Winston Churchill.