nadmiar aldosteronu w organizmie. Może być zaburzeniem o charakterze pierwotnym, może też być objawem chorób, w których kora nadnerczy wydziela nadmiar hormonu naśladując objawy hiperaldosteronizmu pierwotnego. Hiperaldosteronizm pierwotny (zespół Conna), charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem aldosteronu (hormon kory nadnerczy), co spowodowane jest nadczynnością warstwy kłębkowatej kory nadnerczy. Wywołuje go najczęściej gruczolak (niezłośliwy nowotwór), czasami rak lub przerost warstwy kłębkowatej. Objawami zespołu są: nadmierne stężenie sodu w surowicy, prowadzące do nadciśnienia tętniczego oraz inne zaburzenia gospodarki elektrolitowej (obniżenie poziomu potasu i wapnia) i kwasowo-zasadowej z osłabieniem mięśniowym i ogólnym zmęczeniem, drętwieniem kończyn, okresowymi porażeniami, nawet tężyczką, a także nadkwaśność żołądkowa, powodująca chorobę wrzodową. Charakterystycznym objawem jest wielomocz ze wzmożonym pragnieniem i bóle głowy. Leczenie jest chirurgiczne, dając dobre wyniki w przypadku pojedynczych gruczolaków, niekiedy jednak konieczne jest usunięcie obu nadnerczy i następnie dożywotnie leczenie hormonami kory nadnerczy. Należy pamiętać o wyrównaniu zaburzeń gospodarki elektrolitowej (sód, potas, wapń). Przyczyną hiperaldosteronizmu wtórnego jest najczęściej nadciśnienie tętnicze oraz stany obrzękowe (niewydolność krążenia, marskość wątroby, zespół nerczycowy). W niewydolności
krążenia wydzielanie aldosteronu może być prawidłowe, ale zmniejszony przepływ krwi przez wątrobę i jego mniejsza biodegradacja powodować może wzrost jego stężenia we krwi.