HEPARYNA

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

HEPARYNA

związek chemiczny zbudowany z łańcuchów mukopolisacharydowch o różnorod­nych długościach (niefrakcjonowania). Występu­je w dużych ilościach w komórkach tucznych. H. potęgując działanie antytombiny III hamuje pro­ces krzepnięcia krwi, uniemożliwiając przejście protrombiny w trombinę. Stosuje się ją profilak­tycznie i leczniczo. Heparynę niefrakcjonowaną podaje się dożylnie (po podaniu domięśniowym tworzą się krwiaki), najczęściej w ciągłym wle­wie, w leczeniu chorób zakrzepowych. Lecze­nie należy prowadzić w warunkach szpitalnych z uwagi na konieczność stałego monitorowania układu krzepnięcia i interwencji w razie pojawie­nia się powikłań przede wszystkim krwotocznych. W profilaktyce choroby zakrzepowo-zatorowej, najczęściej u osób unieruchomionych, ze zła­maniami kończyn dolnych i miednicy, z pora­żeniami lub nowotworami złośliwymi stosuje się preparaty H. frakcjonowanej - drobnocząsteczkowej (wytwarza się je z krótkich łańcuchów H.). Jest to standard leczniczy i praktycznie każda oso­ba z poważnymi obrażeniami dolnej części ciała (leczona w oddziałach urazowo-ortopedycznych oraz przez pewien okres poszpitalny) otrzymu­je H. drobnocząsteczkową. Dawkę ustala się w zależności od wskazań i w stosunku do wagi pacjenta. W przypadku H. drobnocząsteczkowej stosunek działania przeciwzakrzepowego do ry­zyka powikłań krwotocznych jest korzystniejszy
niż H. niefrakcjonowanej. Stosowanie nie wy­maga wykonywania kontrolnych badań labora­toryjnych. Podaje się je podskórnie, najczęściej raz dziennie. Z powikłań najważniejsze są krwa­wienia, a w miejscu podania może powodować powstawanie ognisk martwicy skóry i tkanki pod­skórnej