A -
B -
C -
D -
E -
F -
G -
H -
I -
J -
K -
L -
M -
N -
O -
P -
R -
S -
T -
U -
W -
Z
ANTYSEPTYKA
(gr. anti - przeciw, sepsis-gniciu; dosłownie: zapobieganie gniciu); odkażenie bakteriologiczne, tj. postępowanie mające na celu zabicie wszystkich drobnoustrojów (bakterie, grzyby, wirusy) znajdujących się na skórze, błonach śluzowych czy ranach. Antyseptyka pozwala na zmniejszenie infekcyjnych powikłań zabiegów operacyjnych i diagnostycznych (ropienie ran, zakażenie wirusem AIDS i WZW), pomimo że nie doprowadza do całkowitego wyeliminowania drobnoustrojów. Antyseptyka pozwala na zmniejszenie ilości i zjadliwości drobnoustrojów, a wspomagając własne mechanizmy odpornościowe zapobiega jawnym zakażeniom. Substancje stosowane do odkażania powłok ciała, ran i błon śluzowych (antyseptyki) są używane najczęściej w postaci roztworów wodnych i alkoholowych. Działają na drodze różnych mechanizmów: środki utleniające (woda utleniona, ozon, nadmanganian potasu, chlorowce: jodyna, Povidone), kwasy i zasady (kwas borowy, kwas salicylowy), sole zwiększające ciśnienie osmotyczne (10% roztwór soli kuchennej) i związki organiczne będące truciznami protoplazmatycznymi denaturujące białka (alkohol etylowy, alkohol metylowy).